16 ladies and 1 men

Gisteren een dagje naar St. Jacobs geweest. Piet Twijnstra zit in de grote bus en langs allerlei achterweggetjes rijden we erheen. Onderweg verteld Piet allerlei anecdotes en verhalen: heel erg mooi!

We lopen rond, kopen de laatste souverniers en eten gezellig.

Terug wisselen we van auto, zodat ook de andere helft van de groep de verhalen van Piet kunnen horen.

We komen langs een prachtige Covered Bridge en stappen even uit, drinken koffie of eten een ijsje en dan naar huis.

‘s Avonds  marsmallows bij het vuur van de buren geroosterd, mmmm.

Nu staan we klaar om naar de Niagarawatervallen te gaan, morgen naar Toronto en woensdag terug naar huis.

Uitjes op zondag

Vanochtend  komt iedereen laat op gang, het Banquet gisterenavond was erg gezellig! Ik vraag Martin of de fietsen al terug zijn (dienden als decoratie) zodat ik daarop naar de Mennonietenkerk kan gaan. Maar: gisterenavond heeft iemand zich bij mijn gastvrouw gemeld en aangeboden mij mee te nemen naar de United Church in Parkhill. Tegen 10 uur rijdt de auto voor, wat een gemak! Het is een streekgemeente, dus voor en na kerktijd is er ruime mogelijkheid om bij te praten met iedereen. Na de kerk is er koffie en tegen half een ben ik weer thuis.

Intussen is Martha aan de schoonmaak gegaan in ons huis; Martin en Cathy (gastfamilie) ruimen op en maken schoon in het Communiticenter.

We nemen Martin en Cathy mee uit lunchen in een oud eetlokaal hier in het dorp. We zitten aan formicatafeltjes, echt ouderwets en het eten is helemaal ok. En wat voor behang zit er op de muur? Het lijkt wel de stof van Den Haan en Wagenmakers...

We rijden naar een Farm waar Maple Sirup wordt gewonnen en gemaakt. Als de boer nog niet het land op kan om te werken tapt hij het sap van de Maple leaf af en produceert maple Sirup. Het is een druk seizoen: maar 6 weken per jaar, 7 dagen per week. Vroeger tapte men af per boom: er werd een tappunt geslagen, haakje erin met een vochttunnel en een emmertje eraan. Tegenwoordig maken ze en pijplijn van boven naar beneden aan het land die uitkomt in een grote tank. Elke dag wordt de tank geleegd, naar de boerderij gereden en opgekookt: voor 1 liter siroop hebben ze 40 liter sap nodig. Daarnaast runnen ze gedurende die tijd een pannenkoekenboerderij waar je kan ontbijten en lunchen met Pancakes! Wat een enorm leuk bedrijf is dit zeg: intensief, maar heel belangrijk voor de economie. Natuurlijk kopen we allemaal zo’n heerlijke fles Maple Sirup!

We rijden verder naar Parkhill: daar is het bedrijf van Cathy en haar broer gevestigd: een bouwmarkt. We gaan even naar binnen toe en het lijkt of we in de plaatselijke Gamma zijn beland. Buiten hebben ze en enorme loods vol hout. Binnen waakt de kat over de eigendommen en probeert de muizen buiten de deur te houden J

We pikken dochter Mary op bij de plaatselijke supermarket waar ze als cassiere werkt.

Dan snel naar huis. Vanochtend hebben Martha en ik al een kwarktaart gemaakt voor de Pot Luck van vanavond. We nemen alle benodigdheden mee en in het REC-center staan alle nederlandse quilters met hun gastfamilies al klaar om aan tafel te gaan: wat een heerlijke gerechten heeft iedereen bereid! We eten, praten, bedankjes worden uitgesproken, er wordt gehugged : een fijne afsluitende avond. De komende dagen hebben we nog uitjes op het programma staan wo de Niagarawatervallen. Maar eerst hebben we in Ailsa Craig onze eigen waterval: aan het einde vande avond begint het te regenen, zo hard hebben we het nog niet eerder meegenaamkt. Het dondert aan alle kanten en diverse malen valt de stroom uit. Gelukkig kan iedereen droog naar huis komen.

Morgen vroeg op: we gaan naar de farmersmarket in St. Jacobs!

Laatste dag van het festival

Zaterdagmorgen: de laatste dag  van het Festival! De show sluit om twee uur, de workshops gaan door tot 4 uur. Tegen half negen worden de quilters opgehaald voor een grote verkoop bij de Mennonieten: Relief Sale. De opbrengst gaat naar de kas om projecten te betalen in binnen- en buitenland: rampen, soldaten die een quilt krijgen etc. Ook een quilt die met een groep gemaakt is door Renske Helmuth-Hofstra (de quiltster die bij ons een show-and-tell heeft gegeven) gaat door de veiling en brengt maar liefst $9000,- op!!!

Na het uitzwaaien van de groep brengt Cynthia mij met Elsbeth naar de mennonietenkerk voor de laatste workshops.  Een van onze gastmoeders is door de hele happening zo geinteresseerd geraakt in quilten dat ze ook wel graag mee wil doen. De teachers pet is graag bereid om haar te helpen: Trucy  doet enorm haar best op de Prinsengracht!

Elsbeth is Marker borduurtjes aan het maken: de dames hebben er lol in! Canadezen doen niet heel veel handwerk / patchwork met de hand. Ze heeft haar Marker rijglijfje mee genomen en dat wordt erg gewaardeerd!

De kerk stelt een vrijwilliger ter beschikking die allerlei zaken voor ons regelt: ze zet koffie en thee, wast af etc etc. Tussendoor zit ze te breien aan een babydekentje. Als we vragen of ze van een patroon breidt laat ze ons het breiboek zien: uit 1955!!! We lachen om de plaatjes van de kinderen: wat een verschil met 56 jaar later.

Tegen 4 uur worden we de kerkzaal uitgebonjourd. de zaal moet schoongemaakt worden voor de zondag. Elsbeth is dan al klaar, maar wij nog niet. We pakken alles in en verkassen naar de keuken om de laatste puntjes op de I te zetten. De dames hebben een fijne dag gehad en hebben de eerste strook grachtenpanden af: ze kunnen thuis verder werken. 

Thuisgekomen gaan we ons klaarmaken voor het afsluitende Banquet. We hijsen ons in de nette kleren, strijken nog wat kleren bij de buren en wachten tot Martin thuiskomt van zijn varkens. Martha strikt zijn stropdas en ik ga op zoek naar een colbert. Keurig gekleed gaan we op pad!

De festivalhal is inmiddels omgetoverd tot een feestelijke dinerzaal! Na 2-en zijn alle quilts in het schooltje gebracht, alle frames weggehaald en een restaurant opgebouwd: alles in een paar uur tijd! Alle decoraties staan in het teken van Nedereland en ook de fietsen ontbreken niet! Ons eten is Original Dutch food: groentesoep met balletjes, worteltjes, aardappelen, boontjes, kip, taartjes als dessert. We knappen!

Onder het eten zijn er allerlei toepsraken en bedankjes. Onze Jeanne moet er ook aan geloven. Heel mooi gekleed houdt ze een mooie toespraak: wat kan zij toch makkelijk spreken! Ook de nederlandse consul spreekt ons toe en heeft diverse cadeautjes mee: we lachen wat af! Aan het einde van het diner maakt het comite middels een videoboodschap bekend welk land volgend jaar is uitgenodigd: Denemarken, we hadden al een vermoeden hiervan. De lichten worden gedimd, de band komt op en tot in de vroege morgen is er feest!

Uitje naar London

Vanochtend eerst een lekker nederlands ontbijt: Martha en ik  hebben wentelteefjes gebakken, mmmm. 

Na het eten verzamelen we bij het REC-center: vandaag gaat de tweede helft van de nederlandse groep quilters naar London voor de tentoonstelling van het Canadese Gilde. In de ene hal zijn de winkeltjes en een korte tentoonstelling van de dames die de jury hebben gevormd. Aparte garentjes gekocht, wat leuke gevouwen lapjes en natuurlijk een paar boeken: hoezo heb ik al genoeg?! De tentoonstelling is op het Universiteitsterrein en de grote tentoonstelling is in een ander deel. We lopen een stukje en gaan de tentoonstelling op. Erg divers werk, geen foto’s geoorloofd, dus een DVD gekocht. Er waren minder quilts als we verwacht hadden: kleurgebruik wat minder uitgesproken als bij ons, minder origineel werk maar wel prachtig quiltwerk, zowel hand- als machine!

Mannen die als chauffeur optreden zitten allemaal in hun auto te wachten tot de dames terugkomen: hier geen " man's room"  zoals bij ons in Ailsa Craig!

De groep splitst zich op: een deel gaat naar huis en de anderen gaan naar een shoppingmall. Eerst lunchen en dan op pad  voor een nieuwe koffer: mijn koffersloten zijn op slot gezet door iemand (?) en de huisvader heeft hem open moeten breken.  Iedereen doet zo zijn boodschappjes, pint nog wat bij en dan weer naar huis.

We maken een heerlijke groentesalade, fruitsalade en halen “chicken Wings” : een maandelijkse traditie hier in het dorp. Echt lekker!!!

Op naar morgen: de workshop van de Prinsengracht.

Een onverwachte ontmoeting!

Donderdag gaat een deel van onze groep naar London: daar is de Show van het Canadese Quilters Gilde te zien. De quilters die overblijven verdelen de taken en ik mag vandaag de winkel van Petra Prins bemannen. Alle pakketten die er nog over zijn na de razende verkoop van de afgelopen dagen zijn verspreid opgesteld, mijn handwerkje ligt klaar: laat maar komen de mensen! En ja hoor: ze stromen weer binnen! De bezoekersaantallen overtreffen ieders verwachtingen, ook die van de organisatie. Bezoekers spreken over dit festival in overtreffende trap en degene die vergelijkingen kunnen treffen tussen die in Londen en de expositie’s van vorige jaren weten natuurlijk waar ze over spreken!

Zowel ‘s morgens als ‘s middags komt er en busje met senioren de expositie bezoeken: de nederlandse dames gaan mee om hen rond te rijden en op het einde van de tour zingen ze met elkaar wat oude nederlandse liedjes: heel erg gezellig!

Vandaag komt de pers langs voor een promotie: onze voorzitter spreekt voor de camera, staande voor de quilt van Ted Storm . Daarna worden de twee nederlandse winkeleigenaren gefilmd en volgt er een kort gesprek, oeps: Petra is naar London...dus neem ik de honneurs waar.

Met alle klanten die langskomen maken we een praatje natuurlijk: zij willen weten waar wij vandaan komen en wij zijn ook belangstellend naar hun achtergrond. Er komt een oudere dame langs en zij komt ‘ van een heel klein plaatsje in Overijssel, u zult vast niet weten waar dat ligt’. Dat maakt nieuwsgierig, ze verteld ‘ Lutten aan de Dedemsvaart’. Dat is nou ook toevallig, mijn moeder is daar geboren! We praten verder en zij verteld dat ze haar beste vriendin heeft achtergelaten in Nederland na de emigratie, ‘ no telephone you know and a letter takes a long time...’ ja ik begrijp het en vraag nog even hoe die beste vriendin dan wel mag heten. Mijn adem stokt als zij de naam van mijn moeder noemt!!! Ik knijp nog net mijn keel uit ‘ dat is mijn eigen moeder’  waarna de waterlanders tevoorschijn komen en zeg vervolgens met bibberend stemmetje “ maar dan moet u Bonnie zijn” en ja, dat is zij inderdaad. Mijn maatje in de stand is zo handig om meteen met mijn toestel een foto te maken, vervolgens ga ik mijn ouders bellen, het is nog net geen bedtijd. Nou nou nou, ik ben er confuus van... het duurt even om weer bij te komen! Iedereen wil natuurlijk weten wat er is gebeurd en zowel de nederlanders als de organisatie vind dit toch wel iets heel erg byzonders !

Iedereen eet op de show, er is een avondopening. Na sluitingstijd gaan we naar de mennonietenkerk: Elsbeth geeft een workshop en we nemen een kijkje en praten met elkaar. Dan naar huis, lekker een ijsje eten. Onze huishond Sport eet ook graag met de pot mee...van de week heeft hij zelfs de meegenomen plak chocolade uit Nederland soldaat gemaakt!

Dinsdag

Heerlijk ontbijtje: samen met Martha hebben we wentelteefjes gebakken.  Een goed begin van de dag!

Eerst de expositie maar eens goed bekijken: wat een prachtige quilts bij elkaar en wat heeft de organisatie alles mooi bij elkaar gezocht en opgehangen. We kunnen niet anders zeggen dat het een geweldig feest is hier. Zo vreselijk veel bezoekers: niemand had dat gedacht! Iedereen is erg enthousiast over de tentoonstelling, de sfeer is heel prettig.

Na een verrukkelijke lunch ga ik naar het oude stadhuis: het bestuur zal daar een lezing geven over de geschiedenis van de Nederlandse Quilts. Het zit vol met bezoekers en de showcase wordt erg gewaardeerd. Het is een prachtige en evenwichtige presentatie geworden.

Boodschappen voor het avondeten ga ik even doen en daarna naar huis om het voor te bereiden.

Op naar de tentoonstellingshal, even helpen met wat klusjes.

En dan hebben de twee quiltende dames van het comite een kleine show-and-tell voor ons: enorm gezellig !

Na het eten gaan we even langs de bank en doen we boodschappen voor de komende dagen.

En dan naar bed om goed uitgerust woensdag de workshop Ridiculous Rounds te kunnen geven.  

Ridiculous Rounds

Vandaag de eerste workshop van het Festival: iedereen ziet er naar uit en ik niet in het minst!

Tas staat klaar met alle spulletjes en ik word om 9 uur opgehaald.

De workshops worden in de Mennonite Kerk gegeven, even buiten het dorp. Er zitten al 8 dames te wachten achter hun naaimachine...niet te geloven wat een enthousiasme. Nadat iedereen er is valt de stroom uit: teveel strijkbouten op een stop. De dames zijn erg blij met hun pakket stof en voelen er voorzichtig aan. Na de uitleg gaan ze alle 14 aan het werk. Er is een hulp die koffie serveert en tegen 12-en word ik naar het REC-centrum gereden om te lunchen. Na de lunch gaan we weer terug aan het werk. De dames zijn vol lof J, dat is wel fijn na alle voorbereidingen en zenuwen.

Aan het eind wil iedereen op de foto en krijg ik  diverse ‘ hugs’. 

Door een van de cursisten wordt ik meegenomen naar Port Franks voor een bijeenkomst van de plaatselijke bee.  Vooraf hebben we afgesproken bij een pizzatent; iedereen komt daar en we praten gezellig bij. Dan op naar het Communiticenter: de quiltgroep maakt quilts voor slachtoffers van verkeersongelukken, ze laten ons een hele stapel zien.

Dan begint de vergadering: echt officieel met voorlezen van de notulen etc, we weten niet wat ons overkomt...  Daarna show-and-tell: alsof we weer even twintig jaar terug waren, echt heel schattig om te zien! We rijden met een prachtige zonsondergang naar ons huis.

de GROTE dag

Maandag, de dag dat het festival zal openen: iedereen is heel erg benieuwd of er mensen komen, hoeveel er zullen zijn, of alles zal draaien zoals gepland etc etc.

Onze gastvrouw Cathy heeft het superdruk, is laat doorgegaan met een ander lid van het comite en heel vroeg opgestaan. Martha en ik helpen met was opvouwen en de keuken wat opruimen zodat we niet teveel uit de huishoudelijke running raken...

Na het ontbijt gaan we naar mijn tante Alie toe, zij woont op zo’n 20 minuten afstand  rijden. Ze woont in een seniorenen aanleunwoning en heeft de koffie al klaar als ik om half tien aanbel. Het is erg gezellig en we hebben een hoop te praten, kijken foto’s en dan is het alweer tijd om te gaan.

Vlug de laatste spulletjes mee en op naar het Recreation Center waar het allemaal gebeuren gaat. Bloemen en boompjes voor de deur, de hal gedecoreerd met allerlei antiek naaigerei, de lunchroom met kleedjes gedekt etc etc: het ziet er allemaal zo gezellig uit! Ik loop de expositieruimte in en help Maaike Bakker nog even met patronen snijden en in zakjes doen. Voordat het tijd is lopen de eerste mensen de hal in en zijn de eerste kopers daar: YES!

Even later hoor ik dat ik geroepen wordt? Bij de ingang staat Inge, naast wie ik in het vliegtuig zat. Er staat een dame naast haar: o ja natuurlijk!!! In het vliegtuig hebben we haar al ontmoet en nu is ze op zoek naar ons: ze heeft bij thuiskomst meteen een cadeautje voor ons beide genaaid, een “mugrug”, helemaal in de mode hier. Bedoeld om je mok koffie/thee op te zetten en je donut J, zo grappig!

Even later mag ik een poosje het tafeltje van het bestuur bemannen: zij gaan hun eerste presentatie hgeven in het oude stadhuis. De techniek laat hen in de steek en voordat alles geregeld is... Intussen praat ik met heel veel oud-nederlanders die het GEWELIDIG vinden dat er zoveel quilts en quilters zijn gekomen uit hun oude vaderland! De verhalen vliegen ons om de oren, een hele fijne middag. Intussen stromen de mensen maar binnen, het is echt heel erg druk! Naderhand blijken er 650 bezoekers te zijn geweest, veel meer dan de verwachting was: een groot succes! Veel mensen zeggen bij het weggaan dat ze terug zullen komen met vriendinnen, we zullen zien!

Ik ga snel naar huis om een hapje te koken, al gauw komt Martha ook thuis om te helpen. Zij heeft de hele middag ge-engeld: mensen te word gestaan bij de quilts en de verhalen erbij verteld. Bij binnenkomst krijgt iedereen een witte handschoen, zodat de quilts niet vies zullen worden bij het aanraken: een mooi system. Als Cathy moe thuiskomt is de tafel gedekt. Cynthia, die de workshops organiseert en niet in het dorp woont, schuift ook gezellig aaan en even later komt Martin thuis van zijn werk en prikt ook een vorkje mee.

Na het eten verkleden we ons: er is een openingsgala-avond. Netjes in de kleren gaan we op pad en net bij binnenkomst begint het te regenen, gelukkig! Tom Haffie, de voorzitter van het comite, opent met een korte speech, gevolgd door de burgemeester van deze regio; hij heeft voor ons allemaal een speldje meegenomen. Daarna komt onze voorzitter Jeanne Hamers aan het woord, vlotjes strooit ze complimentjes rond en maakt grapjes, fantastisch! Daarna sluit Tom af en verteld iedereen dat  er iemand jarig is: onze Klazien! We zingen tweetalig voor haar, een byzondere verjaardag!  Daarna mogen we aan de wijn en de hapjes (ohhh wat verrukkelijk allemaal) en natuurlijk kunnen we in alle rust met de gasten de quilt bekijken.

Tegen 10-en komen we weer thuis. We kijken nu al weer uit wat dinsdag ons brengt!

Zondag rustdag?

 Zondagmorgen hebben we een groot ontbijt met alle quilters, hun gastfamilies en de organisatoren.  Iedereen verteld aan elkaar wat er zaterdag beleefd is, hoe en waar gewinkeld, gedineerd en geslapen: zo leren we elkaar en de gastgezinnen wel kennen! Intussen staan de tafels klaar en kunnen we langs het buffet schuiven: wat zullen we kiezen...wentelteefjes, pancakes, broodjes, fruit, allerlei zoetigheid, worstjes, roergebakken eieren, gebakken ham, misschien gaan we een tweede keer? We zitten vol tot het gaatje als we tegen elf uur teruglopen naar huis.

 Onze gastvrouw moet nog veel werk verzetten: zij organiseert de middagactiviteit. In het hele stadje zullen buiten quilst gehangen worden en we kunnen  een wandeling maken langs deze route. “Quilt Airing”  heet dat en veel dorpsmensen willen meedoen. Niet iedereen heeft een quilt en er moet dus nog even uitgedeeld worden. Mijn huiszus Martha en ik gaan op pad, gelukkig is het inmiddels mooi weer geworden!

Vlug een boterhammetje, appel in de tas en op pad! We halen Marijke op om de hoek en lopen de route.

Halverwege komen we bij het stadhuis langs en daar worden we in de nek gegrepen door een journalist, oh me! We doen ons best en hij beloofd om terug te komen op de eerste les die gegeven wordt, ik ben de sigaar...

Om half vijf worden we verwacht in het stadhuis voor een Show-and-tell van een prijswinnende Canadese dame van nederlandse afkomst, Renske Helmuth-Hofstra: zij geeft de lezing in het engels of in het fries, zo grappig! Ze heeft geweldig mooie quilts en de oohhhs en aahhhs zijn dan ook niet van de lucht!

Aansluitend is er in de bovenzaal een Pot Luck: iedereen in het dorp die zin heeft komt met een gerecht naar boven zetten. Zelf hebben we borden en bestek mee en zo kan iedereen samen eten: geweldig! Na afloop halen we de geleende quilts weer op en lopen moe maar erg voldaan naar huis. Ik plof al vroeg in bed, de lente die hier in volle bloei losbarst begint danig parten te spelen.